დარწმუნებული ვარ, ილია არ მიწყენს, ამიტომ გავკადნიერდები და გეტყვი — სანამ იმაზე ფიქრს დავიწყებდეთ, სხვისთვის რა სარგებელი მოგვაქვს, საკუთარი თავისთვის ზიანის მიყენება უნდა შევწყვიტოთ. კარგი წესები წესებად დავტოვოთ, ცუდები კი — ჩავანაცვლოთ.

და კი! დილის ყავის რიტუალზე უნდა გელაპარაკო.

თუ გაღვიძებისთანავე ახლად მოდუღებული "თურქულის" სუნს გრძნობ ან ესპრესოს წარმოდგენაზეც კი გამოფხიზლებას იწყებ და ნერწყვი გადგება, დიდი ალბათობით, საწოლიდან ფეხს როგორც კი გადმოდგამ, სამზარეულოსკენ მიდიხარ. საკუთარ თავს ამით კარგ საქმეს ნამდვილად არ უკეთებ.

სანამ იმას მოგიყვებოდე, რა ზიანს გაყენებს დილის ეს საკრალური რიტუალი და როგორ შეგიძლია ამ ზიანს თავი აარიდო, მანამდე ადენოზინზე უნდა ვთქვათ ორიოდე სიტყვა.

ადენოზინი არის ნივთიერება, რომელიც, მარტივად რომ ვთქვათ, დაღლილობის ერთგვარ საზომს წარმოადგენს. ძირითადად ტვინში გროვდება და დღის ბოლოს ორგანიზმის ანიშნებს ხოლმე, რომ დასვენების დროა. ძილისას ჩვენი გონება აღდგენის რეჟიმს რთავს და ამ მოლეკულებისგან თავისუფლდება.

თუმცა, დიდია შანსი იმისა, რომ თუ გემრიელად გამოძინება ვერ მოახერხე (რაც, არცთუ ისე იშვიათად ხდება), ახალგაღვიძებულზე წინა დღის დაღლილობის ნარჩენები ჯერ ისევ აქტიური იყოს. მაგათ გამოა ხოლმე, ბალიშიდან თავის აწევა რომ გვიჭირს და თვალის დახამხამებისთვის საჭირო ენერგიასაც ყავის ფინჯანში ვეძებთ.

კოფეინიც, გამოცდილი თაღლითივით, შენც გატყუებს და ტვინის რეცეპტორებსაც. მცირე დროით ფხიზლდები, მაგრამ "დაღლილობის მოლეკულები" არსად ქრება, უბრალოდ მათი აღქმის უნარს დროებით კარგავ. მოლეკულები ორგანიზმში გროვდება და უფრო შემტევად იწყებს მუშაობას. ამიტომაა, პირველ ფინჯანზე რომ არ ჩერდები ან კიდევ, სადღაც შუადღისკენ, კლავიატურაზე რომ გინდება თავის ჩამოდება.

არადა, გაღვიძებიდან სულ რაღაც 90 წუთის მოცდაა საჭირო. ამ დროის განმავლობაში, ორგანიზმი კორტიზოლის გამოყოფას ასწრებს და შემორჩენილი ადენოზინის ბუნებრივად გამოდევნასაც ახერხებს. მიხვდი, ალბათ, საითაც მიმყავს ლაპარაკი.

დიახ, გაღვიძებისთანავე ყავის დალევაზე უარის თქმისკენ მოგიწოდებ! ოღონდ, სულ ცოტა ხნით — თუ პირველ 2 საათს გაძლებ, ყავის ფინჯანს წყლის ჭიქით ჩაანაცვლებ, სუფთა ჰაერს ჩაყლაპავ და კორტიზოლს თავისი საქმის შესრულებას დააცდი, ორგანიზმიც მზად დახვდება კოფეინს. მიიღებს მას, როგორც მეგობარს და არა როგორც მტერს.