მგონი, ყველა ჩვენგანის სახლში არსებობს კუთხე და ამ კუთხეში მდგარი სკამი, რომელმაც თავისი პირვანდელი დანიშნულება თითქოს დაკარგა — მასზე იშვიათად თუ ჯდება ვინმე. სამაგიეროდ, ეს სკამი თავშესაფრად იქცა ყველა იმ ტანსაცმლისთვის, რომელსაც, სახლში დაბრუნებულებმა სათანადო ადგილი ვერ მივუჩინეთ — კარადაში დასაბრუნებლად საკმარისად სუფთა არ აღმოჩნდა და არც საკმარისად დასვრილი, რომ გასარეცხად გაგვემეტებინა.

ამ ამბავზე ხშირად ამბობენ, რომ სიზარმაცის ბრალია. არადა, ეს სკამი და მასზე დახვავებული ტანსაცმლის გროვა, სინამდვილეში, საუკეთესოდ გამოხატავს ხოლმე ჩვენს მენტალურ მდგომარეობას. და როცა იცი, რას ამბობს ის შენზე, ამ ცოდნის გამოყენება ნამდვილად შეგიძლია შენსავე სასიკეთოდ.

როცა სახლში ენერგიისგან დაცლილი ბრუნდები, დღის განმავლობაში მიღებული გადაწყვეტილებებისა და ნაკისრი ვალდებულებებისგან გადამწვარი, შენი ტვინი უბრალო კითხვასაც კი — "სუფთაა ეს თუ გასარეცხი?" — თავს არიდებს. შესაბამისად, სკამზე მიფენილი მაისური იმის სიმბოლო და ნიშანია, რომ დაიღალე — ის პატარა თეთრი დროშაა, რომელსაც საკუთარ თავს უფრიალებ.

ერთი შეხედვით, ეს უწესრიგო ადგილი ოთახში, ხშირად უფრო მეტს ამბობს ჩვენს ყოველდღიურ მდგომარეობაზე, ვიდრე გვგონია. ჯანსაღი ცხოვრების წესი მხოლოდ სწორი კვება ან ფიზიკური აქტივობა არ არის — იმის გააზრებაცაა, რამდენად გვაქვს ძალა, შევინარჩუნოთ წესრიგი და საკუთარ თავზე ვიზრუნოთ.

როცა ადამიანი გადაღლილია, პირველ რიგში, სწორედ პატარა ჩვევები ირღვევა — ვეღარ ვაბრუნებთ ნივთებს თავის ადგილზე, მარტივი გადაწყვეტილებების მიღება გვიჭირს და რუტინის შენარჩუნებაც გვირთულდება. ეს კი ყოველთვის სიზარმაცე ნამდვილად არ არის — ხშირად მხოლოდ იმის ნიშანია, რომ რესურსი ამოგვეწურა.

ამიტომ, სკამზე დაგროვებული ტანსაცმელი უფრო სიგნალად უნდა აღვიქვათ: რომ მეტი დასვენება გვჭირდება, უკეთესი ძილი და ცოტა ნაკლები გადატვირთვა. რადგან, როცა სხეული და გონება იღლება, ეს დაღლა ჩვენს გარემოზეც აუცილებლად აისახება ხოლმე.

თუმცა, მხოლოდ იმის გააზრება, რომ დაიღალე, ავტომატურად ძალას არ გმატებს. შეიძლება ხედავდე, როგორ იზრდება ტანსაცმლის გროვა დღითიდღე, მიზეზსაც ხვდებოდე, მაგრამ მაინც ვერაფერს ცვლიდე.

ესეც სრულიად ნორმალურია.

ნუ დაისჯი თავს და ამით დამატებით სტრესს ნუ მიაყენებ ორგანიზმს. წარმოიდგინე, რომ ეს სკამი „ნაცრისფერი სივრცეა“, სადაც წესები და მოთხოვნები დროებით ქრება. ჩვენი ყოველდღიურობა ისედაც მუდმივ წესრიგს, პროდუქტიულობას და უშეცდომობას მოითხოვს და სადმე მაინც გვჭირდება სივრცე, სადაც თავს იმის უფლებას მივცემთ, რომ ყველაფერი იდეალურად არ იყოს.