მგონი, ყველას გვქონია ისეთი საღამო, ნიჟარასთან რომ მივსულვართ, ჩალაგებული თეფშებისთვის დაგვიხედავს და უკან გავბრუნებულვართ.

თითქოს ბევრიც არ იყო: სამი თეფში, ორი ჭიქა, ერთი ქვაბი — ალბათ, ათი წუთის საქმე და თან ზუსტად რომ იცი, მეტი დრო არც დაგჭირდებოდა გასარეცხად.

დილით ეს ჭურჭელი სხვანაირიც გვხვდება — გამხმარი კიდეებით, გაცივებული ცხიმით და სუნით, რომელიც სამზარეულოში დიდხანს დგას ხოლმე. მოკლედ, ისე ხდება, რომ ერთი ღამის უმოქმედობა ათწუთიან საქმეს ოცწუთიანად აქცევს და ყველაზე გამაღიზიანებელი ნაწილიც ეგაა, მგონი.

მაგრამ დავფიქრდეთ, რას ნიშნავს ეს ნიჟარა და მასში ღამით დატოვებული გასარეცხი ჭურჭელი სინამდვილეში.

ფოტო: Pinterest

ის ნიშნავს, რომ იმ საღამოს რესურსი ზუსტად იმდენი გქონდა, რამდენიც სამზარეულომდე მიგიყვანდა. ანუ ნიჟარაში დარჩენილი თეფშები იმის მტკიცებულება კი არაა, რომ ზარმაცი ხარ; საზომია შენი ლიმიტის.

და ამის გააზრება მნიშვნელოვანია!

სიზარმაცე არჩევანია — შეგიძლია და არ აკეთებ. ის, რასაც ზემოთ აღვწერ, სულ სხვაა: აღარ შეგიძლია, თუმცა გგონია, რომ უნდა შეგეძლოს და ამის გამო თავს საყვედურობ კიდეც.

არადა, იმისთვის, რომ დანაშაულის გრძნობამ არ შეგჭამოს, მარტივი ხრიკი არსებობს.

ის, რომ ჭურჭელს ღამითვე არ გარეცხავ, გადაწყვეტილება უნდა იყოს. ასეთ შემთხვევაში, მეორე დღეს ნიჟარას რომ დახედავ, დაგეგმილ საქმეს დაინახავ მხოლოდ და არა — მარცხს.