რეზო კიკნაძე: ციხეში მოხვედრა სულაც არ არის კატასტროფა. კატასტროფა ისაა, როდესაც შენი თანამემამულეები იბრძვიან და ამ დროს სახლში ხარ

12 Mar. 2025, 16:24

"ციხეში მოხვედრა სულაც არ არის კატასტროფა. კატასტროფა ისაა, როდესაც შენი თანამემამულეები შენი ქვეყნის, შენს გადასარჩენად იბრძვიან და ამ დროს სახლში ხარ, ბრძოლას გაურბიხარ, იმალები... ციხის კედლებს ოდესმე დააღწევ თავს, აი, სიმხდალით გამოწვეულ სინდისის ქენჯნას კი ვერასდროს, მთელი ცხოვრება გაგყვება სინანული ჩრდილში დგომის, სინანული შეწყვეტილი ბრძოლის. წლების შემდეგ, როცა უკვე აღმდგარი და აყვავებული იქნება ქვეყანა და კადრებით, ფოტოებით, ჩანაწერებით იხსენებ, თუ როგორ მოხდა ეს, გული არ დაგწყდება წვლილი რომ არ მიგიძღვის მის გადარჩენაში? შეიძლება, საკუთარ თავს სიცოცხლის ბოლომდე ვეღარ აპატიო და ამ გრძნობით მოკვდე. მოგკლავს სულში გაჩენილი ბზარი, მოგკლავს შეწუხებული ნამუსი და არა ორჯერ, თუნდაც სამჯერ გატეხილი ცხვირი, ჩალურჯებული თვალი თუ სამი თვით სახეხი დილეგი.

ერთ უცნაურ ამბავს მოგიყვებით, ახლახან შემემთხვა. საშიმშილო საკანში კედელზე კალმით ვწერდი: "ცეცხლი ოლიგარქიას". ცოტა ხანში კარი იღება და ბადრაგი შემოდის: "ზემოდან მისაყვედურეს, რაებს წერს კედელზე და წერდი რამესო?". კი, მერე რა მოხდა-თქო, ალბათ, ბიძინამ უსაყვედურა-თქო, ირონიულად ვუთხარი. კაი, აღარ დაწერო, ტვინს ჭამენ, თორემ მე კი არ მაქვს პრობლემაო. დავჯექი სკამზე და წიგნის კითხვა დავიწყე. რამდენიმე წუთში კვლავ შემოდის იგივე პიროვნება: „ისევ დარეკეს, მაგრად გაბრაზდნენ და ტვინი წაიღეს, წაართვი რითაც წერდაო და ამ პასტებს წავიღებ, არ გეწყინოს ჩემგანო". არა, რა უნდა მეწყინოს, პირიქით, მეცინება, როგორც ჩანს, მართლა ბიძინა დაავალა-თქო. ჩაეცინა და "ცეცხლი ოლიგარქიას" მივაძახე. საინტერესო და მთავარი კი ის არის, რომ იმ საკანში კედლები აჭრელებულია სხვადასხვა წარწერით და მხოლოდ ჩემს წარწერაზე გაცეცხლდნენ. როგორც ჩანს, ეს ორი სიტყვა ძალიან აღიზიანებთ, ამიტომ: ცეცხლი ოლიგარქიას".

ბოლო ამბები:

კომენტარები

კვირის ტოპ-5

გირჩევთ

ახლა კითხულობენ